Een stukje eraf...

Nog even een korte update voordat ik van mijn, voorlopig, laatste dagen hier in Betlehem ga genieten.
De workshop die ik afgelopen donderdag heb gegeven, verliep eigenlijk prima. De deelnemers konden mijn verhaal waarderen en er waren zelfs enkele discussies, iets waar ik stiekem een beetje op gehoopt had. Omdat een aantal mensen mijn informatie ook graag op papier wilde hebben, moet ik het zelfs nog uitwerken tot een lopend verhaal. Nou ja, het is voor een goed doel en het houdt me vandaag tenminste nog even bezig. Het geeft me bovendien de kans om mijn eigen visie nog even te bevestigen. Ik besloot de workshop met het benadrukken van het belang van Communicating Palestine, en dat ik denk dat daar tegenwoordig veel mogelijkheden voor zijn. Iedereen was het hier mee eens, maar sommige aanwezigen beweerden meteen dat het zo ontzettend moeilijk is, omdat de Israëlische en Amerikaanse media zo machtig zijn en de complete beeldvorming omtrent het conflict beheersen. Ik heb toen eerlijk gezegd dat dit tot op zekere hoogte wel waar is, maar dat de Palestijnen zelf ook niet ten volle de mogelijkheden benutten en dat de oorzaak absoluut niet alleen bij 'de ander' gelegd kan worden. Volgens mij is het van belang om in plaats van 'al het lijden' vooral ook de pogingen om 'normaal te leven' te benadrukken. Daardoor worden de problemen die de Palestijnen dagelijks ondervinden in een duidelijker en vooral 'menselijker' context geplaatst. De beeldvorming wordt daardoor, volgens mij, veel krachtiger. Nou ja, daar werd even over nagedacht en eigenlijk konden de meesten zich hier ook wel in vinden. Er werd dan ook besloten om hier tijdens volgende workshops meer aandacht aan te geven.
Overigens werkt hier sinds kort een vrijwilligster, Larissa, een scholiere uit San Fransisco, en toen zij na afloop naar me toe kwam, kon ze alleen maar zeggen: "Wow, thank you!" Toen ik begon te lachen, begon ze uit te leggen dat ze nog niet eerder iemand zo duidelijk haar eigen mening heeft horen verkondigen. Ook haar was het opgevallen dat er zo'n enorm verschil bestaat tussen het beeld van de Palestijnse Gebieden en het werkelijke leven hier en dat er, om dit te veranderen, inderdaad een hoop 'werk aan de winkel' is. Echter, wat Robin ook wijs opmerkte in een mailtje dat hij gisteren naar me stuurde, in het buitenland staat Nederland nog steeds bekend als het land van wiet, kaas en tulpenbollen (in willekeurige volgorde) en dat is ook niet zomaar te veranderen. Maar, je moet inderdaad ergens beginnen.

Goed, de reden dat deze post 'Een stukje eraf...' heet, heeft te maken met mijn bezoek aan de kapper. Gisteren ben ik namelijk met Tony, de assistent-directeur van het AEI, naar kapper William geweest. Wat ik een beetje vreesde is inderdaad uitgekomen. "Een jongen? Langer haar? Huh?". De meeste mensen snappen dat niet helemaal en ook de kappers dus niet. Zie de foto hieronder, vergelijk hem met mijn eerdere foto's en zoek de verschillen...


Ach, zoals je ziet, valt het best mee, want zo had ik mijn haar tot een jaar geleden ook. Ik was nu echter niet naar de kapper gegaan met de intentie om deze coupe te herintroduceren. Nou ja, kijk er nog maar even goed naar, want mijn haar groeit vrij snel en als ik over 5 weken weer terugkom, dan is het vast weer een stuk langer. Kapper William had ook gezegd dat hij nog niet eerder zulk mooi en gezond haar had gezien. Dat schijnt hier niet voor te komen. Misschien doen ze wel stiekem Pokon in het Nederlandse water, ik weet het niet.

Goed, dit was mijn laatste stukje uit Betlehem. Vanaf maandag zal ik posten vanuit een internetcafe in Ramallah. Ik heb wel afgesproken dat ik nog een keer naar Betlehem kom, om afscheid van de familie Giacaman te nemen, voordat ik definitief weer terug naar huis ga. Lijkt me gezellig en niet meer dan terecht, aangezien ik hier toch 2 maanden een leuke tijd heb gehad. Groetjes en tot snel weer! Salaam!