Jericho

Het is alweer twee dagen geleden, maar hier alsnog een stukje over mijn tripje naar de oudste stad ter wereld: Jericho.
Iets voor zeven uur 's ochtends kwam ik met Sylvana, Fuad, Rowan en kleine Fuad aan bij een parkeerplaats tegenover Bethlehem University, waar twee grote touringcars klaarstonden. Het was al een drukte van jewelste, want er zouden zo'n honderd mensen meegaan; kleine kinderen, jongeren, studenten, vrouwen en de begeleiding. Een kwartier later waren, na een wat langere reis langs verschillende checkpoints, ook de mensen uit het Al Arrub vluchtelingenkamp nabij Hebron aangekomen bij de parkeerplaats, dus we waren klaar om te vertrekken.
De reis was behoorlijk opwindend. Omdat de route via Abu Dis liep, moesten we met de bussen door Wadi Nar (wat Vuurvallei betekent) rijden en dat is echt geen pretje! Met een normale auto is het al een heel erg bochtige en smalle weg, maar met een grote bus is het helemaal spannend. En dan heb ik het nog niet eens over Wadi Qelt, een vallei bij Jericho, die zo mogelijk nog bochtiger is! Gelukkig deden zich geen ongelukken voor en de soldaten bij de drie checkpoints onderweg maakten geen problemen, zodat de reis verder spoedig verliep.

De weg bij Wadi Qelt

De eerste stop was Saint George's Monastery, een klooster dat in de Wadi Qelt vallei gebouwd is. De plek van het klooster vormt met de aanwezigheid van stromend water en diverse soorten bomen een echte oase, midden in de woestijn van Judea. Ik heb foto's gemaakt, maar ik vrees dat ze geen recht doen aan de grootsheid van het landschap. Het is echt een bijzonder indrukwekkende omgeving. De wandeling naar beneden is echt heel erg mooi! Na ongeveer tien minuten lopen, kom je aan bij een snel stromende beek en een brug die naar het klooster leidt.

Saint George's Monastery

In de rotswanden boven het klooster bevinden zich allerlei grotten, waar vroeger, rond de vijfde en zesde eeuw na Christus, de monniken in afzondering verbleven. Ze leefden daar in absolute stilte, waren voornamelijk bezig met bidden en hun dagelijkse menu bestond uit water, brood en dadels. Slechts in de weekenden kwamen ze samen in het klooster. In een van de grotten, vlak boven het klooster, heeft volgens overleveringen ook de bekende profeet Elijah een tijd doorgebracht. Tijdens zijn verblijf werd hij gevoed door raven (Oude Testament - Koningen 1:17). De plek dankt zijn naam echter aan iemand anders, namelijk aan een monnik die er veel tijd doorbracht en er voor zorgde dat het een permanent klooster werd. Enkele botten en de schedel van Saint George zijn nog te bezichtigen.

Nog een plaatje van Saint George's Monastery

Na een korte rondleiding door het gebouw, liepen we naar een beschutte plek vlak naast het klooster, waar we een korte lezing over het thema van de dag kregen, "reizen", gevolgd door een informeel groepsgesprek. Een aantal mensen vertelden over hun reiservaringen, waarbij de nadruk lag op alle problemen en ongemakken die zich vaak voordoen bij het reizen als Palestijn. De sfeer was echter opperbest en om ieder verhaal werd hartelijk gelachen. Na deze korte bijeenkomst waagden we ons aan de wandeling naar boven, waarna we in de bussen stapten om naar onze volgende bestemming gebracht te worden.

Een informeel groepsgesprek over reizen

Die volgende stop was Nebi Musa (Profeet Mozes), een tombe annex moskee die ter ere van de grote Islamitische profeet Mozes* gebouwd is. Het is niet bewezen, maar volgens sommigen ligt Mozes begraven in deze tombe, midden in de woestijn. De plek is in ieder geval al honderden jaren het middelpunt van een jaarlijks terugkerende pelgrimstocht, die zelfs al plaatsvond voordat de tombe zelf was gebouwd. De gebouwen zijn goed onderhouden, maar het lijkt er niet op alsof het tegenwoordig een druk bezochte plek is.

De minaret van Nebi Musa

Nadat we even rond hadden gekeken, volgde er een korte toespraak van een sheikh** uit Beit Sahour over het thema reizen, gezien vanuit een Islamitische invalshoek. De sheikh is een jonge, vooruitstrevende moslim en hij vertelde een luchtig verhaal over de problemen die je als jonge moslim kunnen overkomen als je gaat reizen. Hij betrok hierbij onder andere het vasten tijdens de Ramadanperiode en vertelde bijvoorbeeld over eigen ervaringen. Ik vond het vooral heel erg interessant om te zien hoe de Christenen en Moslims van elkaar konden leren, doordat er heilige plekken van beide religies bezocht werden. De verdeling Moslims/Christenen was ongeveer 50/50, dus het was met recht een inter-religieuze activiteit.

Een korte busrit later, kwamen we aan bij de Spanish Garden, een soort speeltuin, midden in Jericho. Toen iedereen uitgestapt was, kregen we te horen dat we konden lunchen en de rest van de middag vrij waren om te doen wat we wilden. In de Spanish Garden werd een lunch geserveerd, maar als je besloot om daar geen gebruik van te maken, dan kreeg je geld mee om ergens anders een hapje te eten.
Ondanks het aanbod van Fuad om de lunch met hem en de andere begeleiders van het AEI te gebruiken, besloot ik om met Sylvana mee te gaan, op zoek naar een restaurantje dat vis serveerde. De traditionele Christelijke vastenperiode voor Pasen is namelijk aangebroken, wat betekent dat er doordeweeks geen vlees of melkproducten genuttigd mogen worden. Fuad doet er niet aan mee, maar ik probeer half/half toch ook een beetje mee te vasten. Zo eet ik geen vlees, maar smokkel ik 's ochtends wel met mijn bakje yoghurt. In dit geval had ik niet alleen trek in vis, maar ik vond het natuurlijk leuk om ook wat van de stad te zien.

Jericho is niet alleen de laagst gelegen, maar ook de oudste stad van de wereld. De Oude Stad van Ariha, zoals de stad in het Arabisch wordt genoemd, is ongeveer 9000 jaar oud, en daarmee de allereerste ommuurde stad ter wereld. Deze archeologische attractie is echter vrij klein. Net als de rest van de stad overigens, want de stad telt iets meer dan 30.000 inwoners. Het is overal wel duidelijk te zien dat Jericho een hele mooie stad geweest is, maar sinds de uitbraak van de tweede Intifada is er helaas maar weinig over van de toeristische trekpleister die het in de jaren negentig was.
Maar de natuurlijk schoonheid is gelukkig gebleven. Om de stad heen liggen enorm uitgestrekte heuvels, maar de vallei waar de oase van Jericho in ligt, is volledig vlak. Ik moest zelfs even terugdenken aan Nederland, toen ik zag dat veel mensen hier gebruik maken van een fiets. Je kunt hier zelfs fietsen huren! En niet voor niets wordt Jericho the city of palms genoemd, want je ziet die bomen overal!

Jericho - City of Palms

Na een wandeling van een half uurtje hadden we het restaurantje Take Away gevonden, waar ze onder andere vis serveerden en ondanks de naam, besloten we om met z'n allen de lunch in het tentje zelf te gebruiken. De eigenaar schrok zich rot, want op een groep van veertig mensen had hij absoluut niet gerekend! Het duurde dan ook twee uur voordat we onze vis voorgeschoteld kregen. Maar het was het wachten waard. Ik viel hongerig aan, terwijl ik naast me de mensen exact hetzelfde zie doen, en na een flinke schranspartij hoorde ik Sylvana lachend zeggen, "we ate like Bedouins!". Ik was niet op de hoogte van de eetgewoonten van deze woestijnnomaden, maar kijkend naar de chaos die op het tafeltje was achtergebleven, vermoedde ik dat ze kennelijk wel een aardige reputatie op dat gebied hadden.

Na de lunch wandelden we terug naar de bussen, waar we ons opmaakten voor de reis terug naar Betlehem. We vertrokken op tijd, maar we waren net vijf minuten onderweg, toen allebei de bussen plotseling stopten. Ik probeerde uit het raam te gluren om te kijken wat er aan de hand was en toen ik dat eenmaal doorhad, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Langs de kant van de weg stonden namelijk twee kraampjes met fruit en de vrouwen in de voorste bus hadden de chauffeur gevraagd om te stoppen, zodat ze even inkopen konden doen. De sinaasappelen uit Jericho schijnen beroemd te zijn, dus dat was wel even de moeite waard. Het was bijzonder om te zien dat de sinaasappelen niet in een bak lagen, maar direct uit de boom werden geplukt voordat ze in de zak gingen. Verser dan dat, is niet mogelijk! En eerlijk is eerlijk, ik moet zeggen dat het inderdaad de lekkerste sinaasappelen zijn, die ik ooit heb gegeten. Heerlijk zoet!

Een van de bussen

Verder verliep de terugreis voorspoedig, zodat we rond een uur of zes weer aankwamen op de parkeerplek waar we van vertrokken. Moe maar voldaan stapten we daarna in het busje van Teddy, die ons op kwam halen, en uiteindelijk waren we om half zeven thuis.
Ja, het was een leuke, gezellige en leerzame dag geweest.


* Jawel, dat is dezelfde Mozes als degene die zijn volk door de Rode Zee uit Egypte leidde. Voor de mensen die dat nog niet wisten, het Christendom komt voor uit het Jodendom (het Oude Testament is de Joodse 'bijbel') en de Islam is weer gebaseerd op die twee tradities. Eigenlijk zijn de overeenkomsten groter dan de verschillen...
** Een sheikh kan beschouwd worden als een geleerd iemand, in dit geval op religieus gebied. Het zijn meestal wijze, oude mannen, maar in dit geval speelt de leeftijd schijnbaar geen rol.