Valentijnsfeest

Mijn laatste update is inmiddels een paar dagen geleden, maar hier is dan eindelijk een nieuw stukje.
Afgelopen zaterdag ben ik 's avonds naar een Valentine's Party geweest, in restaurant "The Roof". Het was de eerste keer dat ik naar een 'echt feest' ging, maar dat is niet zo raar, aangezien er niet zo veel feesten zijn. Zo eens in de paar maanden, met Kerst, Pasen en Valentijnsdag bijvoorbeeld, worden dergelijke evenementen georganiseerd, die dan ook meteen druk bezocht worden. Volgens Teddy was de opkomst tijdens dit Valentijnsfeest matig, maar er waren toch zo'n vierhonderd mensen.
Rond half tien kwam ik met Rowan, Teddy en Rania aan in The Roof. Rania is overigens ook een dochter van Fuad. Sinds haar man enkele jaren geleden is omgekomen tijdens een verkeersongeluk, gaat ze niet meer naar feesten, dus dit was voor haar ook weer de eerste keer. Ze vindt het niet zo prettig om alleen te gaan en bovendien laat ze haar drie kinderen, John, Jessica en Marian, liever niet alleen.
Nou, ik kan me nu voorstellen dat ze het niet zo leuk vindt om alleen te gaan, want met tweehonderd stelletjes, hele harde Arabische muziek en nauwelijks mensen die meer kunnen zeggen dan "Welcome" en "Nice to meet you", is het toch wel vrij eenzaam. Gelukkig ben ik inmiddels redelijk gewend geraakt aan dergelijke situaties en het was ook leuk om te zien hoe iedereen zich vermaakte. Bovendien heb ik me nog even op de dansvloer gewaagd om een beetje te bewegen op de klanken van de live band. Met succes overigens, want twee mensen vroegen me waar ik "arabisch had leren dansen". (Een kleine opmerking: De Arabische manier van dansen is bijzonder houterig en dus niet zo moeilijk. Denk aan een kip met een houten poot en twee gebroken en gespalkte vleugels. Zelfs ik kan het!)
Het hele gebeuren had wel iets weg van een feestje op de middelbare school, want iedereen had eigen flessen drank meegenomen en de sfeer had vaak iets lacherigs. Heel apart en voor mij als buitenstaander leuk om te zien.
Ik kon ook mijn status als Nederlandse slappeling weer waarmaken, want ik moest toch echt bedanken voor de volledige maaltijd (kip, rijst, brood, salades) die om twaalf uur 's nachts geserveerd werd. Gelukkig at Teddy, die mijn Nederlandse eetgewoonten inmiddels wel kent, voor twee, zodat hij een half leeggegeten bord voor mijn neus kon zetten. Ik speelde het spelletje mee en begon driftig mijn mond af te vegen met een servetje, waardoor de mensen dachten dat ik lekker had meegesmuld. Dat scheelde weer uitleg.
De festiviteiten gingen nog door tot twee uur 's nachts, waarna we, tot grote opluchting van Rania, die het duidelijk niet zo naar haar zin had, naar huis gingen.

De zondag was, zoals gewoonlijk, een heerlijke rustdag. Even opladen voor de komende week.
Volgende keer weer meer...tot snel! Salaam!