De laatste week...

Hoi! Het is vandaag zaterdag 26 maart en dit is hoogstwaarschijnlijk mijn laatste update vanuit Ramallah. De dag van mijn terugreis begint nu steeds dichterbij te komen en ik moet me daar nu ook echt mee gaan bezighouden. Voor de laatste keer wat kleren wassen, mijn koffer alvast ordenen, wat souvenirs voor thuis kopen, zorgen dat ik al mijn spullen op een overzichtelijke plek bijeen heb, overbodige spullen weggooien en ga zo maar door. Eigenlijk is het wel leuk om te doen, want ik heb echt weer zin om naar huis te gaan. Ik heb hier een fantastische tijd gehad en het is waarschijnlijk de meest bijzondere en indrukwekkende tijd van mijn leven geweest, maar het is nu toch wel mooi geweest. De tijd is gekomen dat ik al mijn indrukken thuis moet gaan 'verwerken'. Niet alleen wat betreft mijn onderzoek, maar vooral ook mijn persoonlijke ervaringen. Het was niet alleen de eerste keer dat ik zo lang van huis ben geweest, maar ik ben ook nog nooit zo lang 'alleen' geweest. Je kunt dus wel stellen dat ik mezelf een aantal keer goed 'ben tegen gekomen', zoals ze dat wel eens zeggen. Ik heb veel dingen over mezelf geleerd en waarschijnlijk zal ik de rest van mijn leven toch wel regelmatig aan deze reis terugdenken.
Maar goed, voorlopig heb ik nog een week te gaan voordat ik de aankomsthal op Schiphol kom binnenlopen. En in die week heb ik nog een aantal interessante dingen gepland staan. Zo ga ik morgen en overmorgen met Anne naar Hebron om te kijken of de situatie, gezien de problemen tussen Joodse kolonisten en Palestijnen, daar inderdaad zo erg is. De dinsdag daarop, vertrek ik definitief uit Ramallah en ga ik naar Tel Aviv, waar mijn begeleidster Erella woont. Woensdag, in de loop van de middag, ga ik even terug naar Jeruzalem om daar in een hostel te slapen, zodat ik donderdagochtend om acht uur 's morgens (!!) naar mijn allerlaatste interviewafspraak kan. Die donderdagmiddag ga ik weer terug naar Tel Aviv, waar ik mijn laatste anderhalve dag door ga brengen. Vrijdagavond stap ik met mijn bagage op de laatste trein van Tel Aviv naar Ben Gurion Airport en ga ik mezelf opmaken voor mijn reis naar Nederland; na drie maanden weg toch wel een beetje mijn eigen 'Beloofde Land'.

Een totaal nutteloos, maar mooi plaatje van Jeruzalem. Deze foto is overigens genomen van Ma'ale HaShalom, een weg langs de Oude Stad, vlakbij Mount Zion.

De afgelopen tijd heb ik echter ook niet stilgezeten. Deze week heb ik een beetje heen en weer gependeld tussen Ramallah en Jeruzalem om hier en daar nog wat interviews af te nemen. In totaal heb ik drie nachten in verschillende hostels in de Oude Stad van Jeruzalem doorgebracht – best bijzonder. Nu is de Oude Stad sowieso al vrij chaotisch en druk, maar in de heilige week tussen Palmpasen en Pasen is het helemaal een groot feest. Donderdagavond was het Poerim, een soort Joods carnaval, wat voor veel jongeren in West Jeruzalem, waar ik die avond een etentje had, reden was om dronken en feestend over straat te zwalken. Toen een, als 'koning' verklede jongen met een halve fles Jack Daniel's whisky in zijn hand, een arm om mijn schouder legde en me een slok aanbood, heb ik maar beleefd geweigerd. Ik ben tenslotte niet Joods en tijdens de katholieke mis sta ik tenslotte ook niet in de rij om, schijnheilig, mijn hostie in ontvangst te nemen.
Gisteren was het helemaal een drukte van jewelste in de Oude Stad. Ik was druk op zoek naar wat souvenirs en vroeg me af waar al die mensen eigenlijk vandaan kwamen, totdat ik op een gegeven moment linksaf sloeg, de Via Dolorosa op. Aha… Daar vandaan dus. Een enorme massa prevelende, biddende, zingende en pratende Christenen, allemaal buitenlanders, liep de route die Jezus zo'n tweeduizend jaar geleden met het kruis volgde en er leek bijna geen doorkomen aan. Ik probeerde toch, zo goed en kwaad als het ging, tegen de richting in naar een wat rustiger gedeelte te komen, zodat ik nog even een laatste dingetje kon kopen. Toen ik eenmaal de mensenmassa voorbij was, was het echter wel weer heel erg stil, wat nogal vreemd leek na die enorme drukte. Die stilte bleek ook niet natuurlijk, want honderd meter verderop zag ik een enorme massa Palestijnse moslims roepen en schreeuwen, terwijl ze door Israëlische agenten en dranghekken tegen werden gehouden en niet door mochten lopen op weg naar de moskee (het was vrijdag) of de markt. Er werd driftig geduwd en getrokken, zoals op de foto's hieronder te zien is.

Woedende mensen die zich langs de hekken proberen te wringen.

Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen de menigte het uiteindelijk won van de paar agenten. Onder luid gejoel wrong de menigte zich door de nauwe straatjes van de Oude Stad, op weg naar hun bestemming. Toen de agenten, duidelijk geïrriteerd, met veel geduw en getrek de hekken weer op hun plaats probeerden te krijgen, kon ik de moslims aan de andere kant nog een handje helpen door een van de hekken weer open te duwen. Met mijn meest onschuldige blik keek ik naar de agenten, ondertussen duidelijk makend dat ik toch echt die kant op moest. Zoals zo vaak wisten de agenten zich geen raad met 'een buitenlander', dus ze lieten me zuchtend gaan, terwijl achter mij nog een stuk of twintig mensen langs het hek glipten. Ik kreeg een aantal goedkeurende blikken van de mensen achter het hek toegeworpen en kon een stiekem 'lekker puh' gevoel niet onderdrukken.

De mensenmassa vlak voor de 'doorbraak'.

Eenmaal aan de andere kant van de hekken, na het korte intermezzo, kon ik mijn laatste souvenir aanschaffen en terugkeren naar Ramallah. Toen ik daar aankwam viel me op dat het best druk op straat was. Voor een vrijdag althans. Ik liep richting Al-Manara, het centrale plein in Ramallah, en daar zag ik ook ineens overal de bekende groene Hamasvlag wapperen. Het bleek die dag precies een jaar geleden dat de oprichter van Hamas, Sheikh Yassin*, door het Israëlische leger werd geliquideerd. Het podium voor de herdenkingsbijeenkomst zag er indrukwekkend uit en men had rekening gehouden met een enorm publiek, zoals hieronder te zien is. Persoonlijk had ik niet zo'n zin om daar rond te hangen, dus ik kan hier helaas niet vermelden of alle stoeltjes uiteindelijk ook nodig waren.

Het podium voor enkele vlammende toespraken.


Dat belooft wat…

Na wat een foto's genomen te hebben, ben ik naar het appartement gewandeld, om me daar op te gaan maken voor mijn vertrek. In de tussentijd heb ik zelfs nog even tijd gevonden om dit stukje te typen, zodat jullie ook een beetje op de hoogte blijven van mijn laatste belevenissen.
Mijn volgende update zal, inshallah, vanuit Jeruzalem of Tel Aviv geplaatst worden en tot die tijd kan ik eigenlijk alleen maar zeggen: Salaam!

* Voor de mensen die het een beetje begint te duizelen bij al die Arabische namen en even niet weten wie ik bedoel, hier volgen drie hints: lange baard, piepstemmetje, rolstoel.