(Goed) nieuws?

Hoi daar! Hier weer een update vanuit Ramallah.
Het afgelopen weekend heb ik definitief afscheid genomen van mijn gastfamilie in Betlehem. Ik heb er een leuke tijd gehad en ze hebben absoluut goed voor me gezorgd, dus ik wilde zeker nog even teruggaan om gedag te zeggen, voordat ik terug naar huis ga. Uiteraard hebben we beloofd om contact te houden en ik hoop de Giacamans zeker nog eens te bezoeken.
Aangezien ik die zondag toch in Betlehem was, heb ik de mis van Palmpasen in de Geboortekerk bijgewoond, om vervolgens deel te nemen aan een optocht die, in principe, van Betlehem naar Jeruzalem liep; dezelfde tocht die Jezus zo’n 2000 jaar geleden per ezel ondernam. Aangezien het grootste gedeelte van de Palestijnse Christenen echter geen toestemming heeft om langs het checkpoint naar Jeruzalem te reizen, diende de optocht tevens als demonstratie met de hoop dat iedereen, mede dankzij de aanwezigheid van een grote groep buitenlanders, toch werd doorgelaten.
Helaas besloten veel mensen om het niet eens te proberen, zodat er uiteindelijk meer buitenlanders dan Palestijnen waren. Desondanks werden we bij het checkpoint toch tegengehouden door een overmacht aan militairen, zoals de onderstaande foto’s laten zien. Gelukkig was er veel pers, zodat er hopelijk toch een beetje aandacht aan de kwestie is gegeven.

Helaas stopten ze ons wel...


Nee, deze mensen laten ons vast niet doorlopen!

Na de demonstratie, op de weg terug van het checkpoint, merkte ik pas hoe veel ‘Muur’ er was bijgebouwd sinds januari, toen ik voor de eerste keer langs die plek liep. Het plaatst alle vredesbesprekingen, afspraken, beloften en nieuwsberichten een beetje in een ander perspectief. Binnenkort vertrekt het Israëlische leger uit de Gazastrook, maar op de Westelijke Jordaanoever wordt het door Israël gecontroleerde grondgebied alleen maar uitgebreid.

Dit hele stuk muur stond er 3 maanden geleden nog niet


Als je door het gat gluurt zie je nog een heel stuk muur dat er 3 maanden geleden nog niet stond.
Waar dat stukje tuin bij hoort, dat zich achter de muur bevindt? Zie onderstaande foto.


De verstikkende gevolgen van de muur. Een kinderdagverblijf volledig ingekapseld door de muur.

Om wat meer tegenwicht te bieden aan het positieve mediaoffensief van Israëlische kant, wil ik nog even wat zeggen over de zogenaamde terugtrekking uit een aantal Palestijnse steden op de Westelijke Jordaanoever. Een tijdje terug trok het Israëlische leger zich terug uit Jericho, daarbij de controle overdragend aan de Palestijnse veiligheidsdiensten. Schijnbaar groot nieuws en bovendien een duidelijk signaal van goodwill van Israëlische kant; een teken dat de situatie echt beter wordt.
Helaas valt dat in werkelijkheid nogal tegen. Het Israëlische leger is al lang niet meer aanwezig in de meeste Palestijnse steden, laat staan in een ‘rustige’ stad als Jericho. Er valt dus weinig terug te trekken. De enige plek bij Jericho waar er nog Israëlische militairen gestationeerd waren, was bij het checkpoint op de weg die toegang tot de stad biedt en dat is nu inderdaad officieel overgedragen aan de Palestijnse veiligheidsdiensten. Dat is dan misschien de enige handeling die men verricht heeft, maar toch wel een positieve ontwikkeling, zou je denken. Helaas is zelfs deze kleine handeling niet veel meer dan een symbolische daad, want de regio rond de stad is nog steeds grotendeels in Israëlische handen, en daar bevinden zich dus nog steeds checkpoints. Het oude checkpoint op de toegangsweg is bovendien wel overgedragen, maar inmiddels is er een nieuw checkpoint opgesteld, een paar honderd meter meer de heuvels in.
Zoals ik een tijdje terug al vertelde, was mijn trip van Jenin naar Tulkarem nogal omslachtig, doordat ik verschillende taxi’s moest nemen en via allerlei kleine landweggetjes moest reizen. Zal dat veranderen als het leger zich ‘terugtrekt’ uit die laatstgenoemde stad? Helaas niet. Hoewel de meer ontspannen relatie tussen de Palestijnse en Israëlische leiders absoluut een positieve ontwikkeling is, ‘op de grond’ verandert er in feite weinig; het is vooral een publiciteitscampagne die, helaas, heel goed lijkt te werken. Onlangs had ik hier in een taxi een gesprek over met iemand die het als volgt formuleerde: “Israël maakt er een gewoonte van om kleine gebeurtenissen enorm op te blazen en om heel lang te onderhandelen over kleinere aangelegenheden, zodat de grote kwesties maar niet aan de beurt komen.” Ik denk dat deze meneer daar best wel eens gelijk in kan hebben. Wil Israël dan geen vrede? Natuurlijk wel, maar het valt niet te ontkennen dat de huidige status quo gewoonweg in het voordeel van Israël is. Toekomstige onderhandelingen zullen zonder twijfel grote concessies van Israël eisen, zoals de terugtrekking tot de Groene Lijn (de grens van 1967), ontmanteling van de meeste nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, het vrijlaten van Palestijnse gevangen en ga zo maar door. Het is logisch dat Israël dergelijke toezeggingen zo lang mogelijk wil uitstellen. Dat lijkt tot nu toe redelijk te lukken, gezien het feit dat een zender als CNN uren zendtijd besteedt aan wat geschuif met betonblokken, een vlag die gestreken wordt, en de verplaatsing van een handjevol soldaten naar een plek die een paar honderd meter verderop ligt.

Hier een onderdeel van een van de vele checkpoints op de Westelijke Jordaanoever. (In dit geval bij Birzeit.) De foto is niet helemaal duidelijk, maar hij is stiekem vanuit de bus genomen, en ik wilde niet dat ik door soldaten betrapt werd.

Nu probeerde ik de kranten en het journaal altijd wel een beetje kritisch te volgen, maar ik had toch wel een behoorlijk vertrouwen in de objectiviteit van de Nederlandse media. Mijn verblijf in de Palestijnse Gebieden heeft me echter nog wat kritischer gemaakt. Er worden geen onwaarheden verteld, maar soms is de balans gewoon een beetje zoek. In je achterhoofd weet je dat natuurlijk wel, maar je gaat het proces van nieuws verzamelen en de relatieve ‘nieuwswaarde’ van gebeurtenissen toch wel in een ander licht zien. Met name in een conflictsituatie kan aandacht van de media soms een doorslaggevende rol spelen en dat is zeker in het Midden-Oosten het geval. De Palestijnen, zowel de leiders als de ‘mensen van de straat’, beschikken gewoonweg niet over de capaciteiten om de media op een goede manier te ‘bespelen’, in tegenstelling tot Israëlische zwaargewichten als Sharon (sorry, die grap was gewoon te makkelijk). Ik denk dat de scheefgroei in media-aandacht absoluut van invloed is op het conflict zelf. Zolang de Palestijnen zich in de underdogpositie blijven bevinden, zullen er volgens mij nooit onderhandelingen of besprekingen tussen twee gelijke partners kunnen plaatsvinden. De rol van de media is niet doorslaggevend en in werkelijkheid zijn de Palestijnen ook wel de underdog, maar, aangezien de internationale publieke opinie toch op het nieuws gebaseerd is, kranten en nieuwszenders hebben ontegenzeggelijk invloed en dienen zich hier ook bewust van te zijn. Een beetje meer balans kan, wat mij betreft, zeker geen kwaad.

Goed, genoeg hierover. Je zou denken dat ik na mijn bezoekje aan de Klaagmuur, afgelopen dinsdag, wel wat milder gestemd zou zijn, maar kennelijk heb ik nog genoeg te zeuren. Gelukkig ben ik verder in een goede bui hoor; ik heb toch wel behoorlijke zin om naar huis te gaan en met nog 9 dagen te gaan, is het aftellen al echt begonnen. Ik ben al druk bezig met het plannen van mijn laatste week, zodat ik op het laatste moment niet voor verrassingen kom te staan qua bagage of vervoer. In andere woorden, het einde is in zicht, maar ik heb nog genoeg dingen te doen.

Hieronder, voor de liefhebbers, nog even een fotootje om te laten zien dat ik nog steeds leef. Zoals je ziet, ondanks een stille plek in Jeruzalem en het wonder van de zelfontspanner, het blijft moeilijk om een foto van jezelf te nemen. Het valt me nu trouwens ook op dat mijn haar nog niet echt snel genoeg groeit. Hopelijk volgt er de komende 9 dagen nog even een eindsprintje!
Tot snel maar weer. Salaam!