Join The Peace Club!

Hoi daar, vandaag eindelijk een iets langer verhaal! Ik ben de hele morgen bezig geweest met het uittypen van een interview en ik vond dat het wel even tijd werd voor wat anders. Nu zit ik nog steeds te typen, maar dit is toch wel een wat leukere bezigheid dan het uitwerken van een interview. Dat blijft namelijk een tijdrovend proces van luisteren, typen, terugspoelen, opnieuw luisteren, verbeteren, luisteren, enz. enz. Ik moet echter wel zeggen dat ik deze morgen een aantal interessante quotes uit het interview met een projectcoördinator van de Palestinian Peace Coalition kon gebruiken en bovendien is mijn verhaal over de PPC nu bijna compleet.
Omdat ik recentelijk eigenlijk alleen bezig ben geweest met het bezoeken van organisaties en aangezien ik de toeristische uitjes (Birzeit en Arafats oude Muqata’a) voor mijn laatste paar dagen in Ramallah bewaar, volgende week, heb ik eigenlijk alleen maar iets te vertellen over mijn onderzoek. Er zijn diverse interessante dingen die ik heb gehoord en gezien, maar ik wil deze keer iets vertellen over de Palestinian Peace Coalition.

De PPC was nauw betrokken bij de totstandkoming van het zogenaamde Geneva Initiative, een conceptakkoord tussen Israël en de Palestijnen, opgezet door twee voormalige ministers en diverse intellectuelen van beide partijen. Enkele deelnemers aan de onderhandelingen besloten om de PPC op te richten, vlak na de ondertekening van het akkoord.
Men heeft nooit de intentie gehad om het Geneva Initiative ook daadwerkelijk te implementeren, maar het is meer bedoeld als leidraad voor officiële gesprekken tussen beide regeringen. Bovendien, en dat was een belangrijke doelstelling, lieten de gesprekken in Geneve zien dat er wel degelijk een gesprekspartner aan Palestijnse kant was.
Mahmoud Abbas (of Abu Mazen) is iemand die de principes van het Geneva Initiative ook steunt, dus in die zin laten de Palestijnen zien dat er wel onderhandeld kan worden en dat men daartoe ook zeker bereid is. Toen het Geneefse akkoord, na geheime onderhandelingen tussen de beide partijen, echter aan de pers en beide regeringen werd gepresenteerd, werd het direct door de Israëlische regering verworpen. Sterker nog, het werd gezien als een vorm van verraad aan het eigen land. Het Israëlische publiek was milder gestemd, maar het akkoord werd een stuk minder enthousiast onthaald dan de initiatiefnemers gehoopt hadden.
Arafat, aan de andere kant, was wel te spreken over het initiatief en was zelfs bereid het te ondertekenen, maar de publieke opinie in de Palestijnse Gebieden was een stuk minder positief. De PPC, opgericht vlak na de ondertekening van het akkoord, deed onderzoek naar de mening over het Geneva Initiative en ontdekte dat maar liefst 92 % van de Palestijnen er tegen was. Echter, 97 % van de tegenstanders moest bekennen de inhoud van het akkoord niet te kennen. Het is een van de signalen die aangeven dat er een grote behoefte is om de beeldvorming over dialoog, onderhandeling, vrede, democratie en geweldloosheid in positieve zin te beïnvloeden. Dat is dan ook de belangrijkste doelstelling van de PPC en van de andere Community Development Centers.

Een van de PPC’s belangrijkste projecten betreft het opzetten van zogenaamde Peace Clubs op universiteiten en scholen. Deze clubs hebben als doel om een boodschap van respect, vrede en democratie te verspreiden in hun omgeving, wat ze doen door verschillende activiteiten als discussiegroepen en promotiecampagnes te organiseren. Hun belangrijkste taak is echter ‘het oplossen van problemen’. Een Peace Club moet door middel van het organiseren van acties laten zien dat problemen, die alle studenten aangaan, opgelost kunnen worden door middel van samenwerking, dialoog en geweldloze pressiemiddelen als demonstraties, boycots en postercampagnes. Zo worden de studenten niet alleen geholpen, maar worden ook de mogelijkheden van geweldloze verzetsmethoden gepresenteerd.
Nu klinkt dit misschien wat simpeltjes, maar met name in de noordelijke (Nablus, Jenin) en zuidelijke regionen (Hebron) van de West Bank, zijn vreedzame en geweldloze normen en waarden zeker geen gemeengoed. Nu is het niet zo dat het een soort Wilde Westen is, of Noorden en Zuiden in dit geval, maar de reeds bestaande studentenclubs blinken niet bepaald uit in vooruitstrevendheid en samenwerking. Bovendien, je hoeft bij een studentenclub van Hamas echt niet aan te komen met je boodschap over de positieve resultaten van het voeren van een dialoog of het respecteren van verschillen tussen mensen. Vrouwen zonder hoofddoekje zijn in hun ogen gewoonweg ‘haram’ (= onzuiver) en daar is niet bepaald discussie over mogelijk. De Peace Clubs proberen te laten zien dat er, naast de huidige belangenverenigingen die langs politieke lijnen georganiseerd zijn, een alternatief is. Dat dit een langdurig proces is, moge duidelijk zijn. Er bestaan momenteel bijna 25 clubs, maar tot groots opgezette acties is het nog niet gekomen. Wel zijn er diverse promotiecampagnes en discussiegroepen opgezet en zelfs enkele workshops voor andere studenten georganiseerd. Het is echter van belang dat eerst het vertrouwen van de studenten wordt gewonnen, en dat is al lastig op een relatief vooruitstrevende universiteit als Birzeit, maar in een conservatieve omgeving als bijvoorbeeld Hebron is het helemaal moeilijk.

Gisteren heb ik een uitgebreide workshop over strategic nonviolent action bijgewoond, gegeven door diezelfde coördinator die ik geïnterviewd heb, en bovendien heb ik even met enkele deelnemers kunnen praten. De deelnemersgroep bestond uit 8 meisjes (de paar jongens van de groep moesten een college volgen op de universiteit), die de kern van de nieuw op te richten Peace Club op Birzeit University vormen. Uit de 25 tot 30 aanmeldingen van Birzeit, is een groep van 12 mensen geselecteerd die de nieuwe Peace Club moeten gaan opzetten. Ze zijn vooral uitgekozen om hun enthousiasme en hun gave om informatie te presenteren andere mensen. Ze hebben het, volgende de PPC, in zich, om trainer te worden.
Een van de meisjes verwachtte dat het inderdaad moeilijk zou worden om het werk met de Peace Club te beginnen. De eerste activiteiten zullen voornamelijk te maken hebben met voorlichting en promotie, waardoor het vertrouwen van studenten gewonnen moet worden. De clubleden hopen in de eerste paar maanden voorzichtig een soort ‘basis’ op te bouwen, een groep van ongeveer 150 studenten die de club steunen of in ieder geval achter de doelstellingen staan, zodat men meer in de openbaarheid kan treden en, in zekere zin, de confrontatie met de bestaande, politieke studentenclubs kan aangaan.
Een Peace Club bestaat overigens maximaal uit 25 personen, want bij een groter ledental wordt het praktisch onwerkbaar zonder dat er een soort hiërarchische structuur opgezet wordt, met bijbehorende verkiezingen en campagnes. Dergelijke processen zouden de effectiviteit aanzienlijk beïnvloeden, dus daarom heeft men er voor gekozen om, in het geval van grote interesse, gewoonweg een tweede Peace Club op te zetten. Het is geen probleem als er meerdere clubs op een universiteit bestaan. Sterker nog, het komt al voor. Men kan er in het geval van meerdere Peace Clubs bijvoorbeeld voor kiezen om intensief samen te werken, maar ook om meer zelfstandig acties te organiseren en zo verschillende groepen mensen te activeren.
Ik vind de mensen van de PPC erg vriendelijk en bovendien weten ze een goed en mooi verhaal te vertellen. Het idee van de Peace Clubs is erg interessant en volgens mij is het een slimme manier om met een grote doelgroep bereiken met je goede boodschap. Het is ook een heel duidelijk voorbeeld van Community Development. Niet alleen worden er groepjes jongeren bij elkaar gebracht, ze worden vooral ook aangemoedigd om in actie te komen. Bijvoorbeeld door middel van trainingen over hoe je je als groep organiseert of hoe je door middel van dialoog kunt samenwerken en wat de beste manieren zijn om op een geweldloze manier problemen aan te pakken. Het is misschien nog niet op grote schaal, maar er wordt wel degelijk vorm gegeven aan belangrijke processen binnen de Palestijnse samenleving. Er wordt in feite een basis gelegd voor zowel geweldloos verzet tegen de Bezetting, als voor een democratische en rechtvaardige Palestijnse samenleving.

De enorme groep Palestijnse jongeren (meer dan 56% van de Palestijnen is onder de 20) zal zich in de nabije toekomst moeten gaan bemoeien met de politieke besluitvormingsprocessen, dus het is zeker geen verspilde moeite om hen bekend te maken met concepten als democratie, geweldloosheid en dialoog. Het is dan ook te hopen dat het PPC en de andere CDC’s succes boeken in het verspreiden van hun boodschap.

Hieronder staan een paar foto's van Ramallah. De stad is, zoals ik al eerder had gezegd, erg druk, chaotisch en gezellig, maar dat geldt dus niet op vrijdag. Zoals je op de foto's kunt zien, is veruit het grootste gedeelte van de inwoners van Ramallah moslim, want de hele stad komt tot stilstand. Lege straten, dichte winkels, het is best een vreemde gewaarwording. Met een lekker zonnetje en het gefluit van de vogels, is het echter best fijn lopen en een prettige afwisseling.


Een blik op Al-Bireh, een voorstad van Ramallah


Lege straten...


Zelfs rond de moskee is het stil!

Nou ja, tot zover deze nieuwe update. In de loop van volgende week hoop ik weer wat nieuws te kunnen schrijven. Hopelijk met wat meer mooie foto’s van Birzeit en Ramallah. Salaam!