Terror University

Ik ben pas 3 dagen geleden uit Betlehem vertrokken, maar ik heb inmiddels echt al veel interessante dingen gezien en meegemaakt. Ramallah is een leuke stad, een stuk levendiger dan Betlehem, en dat bevalt prima. Momenteel verblijf ik in een appartement, relatief dicht bij het centrum, in de buurt waar ook het voormalige hoofdkwartier en huidige graf van Arafat zich bevinden. Het appartement wordt in principe bewoond door Pamela, een medewerkster van Palestine Monitor en persvoorlichtster van Mustafa Barghouthi. Ze komt uit de VS en woont inmiddels al 8 maanden in de Palestijnse Gebieden. Een jonge vrijwilliger uit Engeland, Dan, verblijft hier nu ook tijdelijk, totdat hij over 2 weken vertrekt naar Nablus, om daar voor een jongerenorganisatie te gaan werken. Daarnaast woont Anne, mijn Nederlandse antropologiecollega, hier nu ook al 3 weken en zij blijft nog even totdat ze voor haar laatste onderzoeksfase naar Hebron vertrekt. We zitten dus met z’n 4en in het appartement, maar het is enorm groot, dus dat is geen enkel probleem. Helaas heb ik geen eigen slaapkamer, zodat mijn spullen en matras in de tweede, en ongebruikte, woonkamer liggen. Het is erg ruim en ik ben allang blij dat ik mijn eigen plekje heb, dus je hoort mij absoluut niet klagen. Integendeel!
Vlakbij het appartement is de zogenaamde ‘mall’ en dat is inderdaad, zoals de naam al doet vermoeden, een groot winkelcentrum. Echt heel bijzonder om hier zo’n groot, wit, glanzend gebouw van binnen te zien. Er zijn allerlei luxe winkels, een speelhal, verschillende eettentjes, maar vooral de enorme supermarkt in het gebouw is een uitkomst. De winkel doet absoluut niet onder voor Albert Heijn, want ze hebben er echt alles. Ik hoop binnenkort wat foto's te plaatsen van dit, naar Palestijnse maatstaven, shopping walhalla.
Ondanks dat je niet snel op Ramallah uitgekeken bent, besloten Anne, Dan en ik gisteren echter toch om de stad te verlaten, voor een bezoekje aan Nablus. Deze stad, in het noorden van de West Bank, staat bekend als een bolwerk van terroristen en door de regelmatige gevechten met het Israëlische leger, wordt een bezoek sterk afgeraden. (Volgens de Nederlandse “ambassade”, waar we eerder deze week waren, geldt er een negatief reisadvies voor Nablus.) Nu blijken dergelijke gebieden in werkelijkheid vaak mee te vallen, dus we lieten ons niet tegenhouden. We hadden wel gehoord dat het checkpoint voor de stad al enkele weken gesloten voor buitenlanders was, maar we besloten toch maar op de gok te gaan.


Die gok pakte gelukkig goed uit, want het passeren van het checkpoint bleek geen enkel probleem. Twee keer een (buitenlands) paspoort laten zien was voldoende. Na de voorspoedige reis, kwamen we na zo’n anderhalf uur aan bij de universiteit van Nablus, An-Najah National University. De universiteit was overigens onze eerste stop, omdat de organisatie waar Dan tijdelijk voor gaat werken, op de campus gehuisvest is.
An-Najah is met ruim 14 duizend studenten de grootste universiteit op de West Bank en er wordt dan ook een grote variëteit aan studies en opleidingen aangeboden. De campus ziet er mooi en relatief nieuw uit, en ik was eigenlijk ook wel behoorlijk onder de indruk. Anne vond echter wel dat Birzeit University, waar ik volgende week heen ga, nog mooier is.


Hoewel het er allemaal mooi uitzag en erg gemoedelijk aan toeging, staat An-Najah National University bekend als Terror University. Veel ‘suicide bombers’ studeerden namelijk aan deze universiteit en het Israëlische leger beweert dat het een broedplaats voor terroristen is. Na het zien van de universiteit lijkt me dat nogal overdreven. Het valt me heel erg op dat veel mensen, met name Israëlische soldaten, een uitermate negatieve weergave van Palestijnse gebieden en steden geven, om mensen af te schrikken.* Bovendien, jongeren die zelfmoordaanslagen plegen worden daar niet zomaar in getraind op een school of universiteit. Nou ja, we hebben natuurlijk maar een beperkte rondleiding gehad, maar het beeld dat wij kregen, was heel anders dan hetgeen het Israëlische leger ons probeert wijs te maken.


Na een kort bezoekje aan een interessante organisatie die zich bezighoudt met lessen en trainingen in democratie in de regio, kregen we een rondleiding door de Oude Stad van Nablus.


Nu dacht ik dat de Oude Stad van Jeruzalem al een doolhof was, nou, Nablus is nog een stuk erger! Het is, zoals de naam al doet vermoeden, een oude wijk, met overal kleine en smalle straatjes, steegjes, hofjes en poortjes. Zonder gids waren we zonder twijfel verdwaald! Al die nauwe straatjes geven je al een apart en soms benauwend gevoel, maar het was vooral ook erg bizar om er te lopen, omdat er iedere avond nog steeds hevige vuurgevechten tussen Palestijnen en Israëlische soldaten zijn.


Overdag is het er echter relatief rustig en ik heb, op een enkele man met een geweer na, weinig kunnen merken van het geweld dat een paar later onvermijdelijk weer zou gaan plaatsvinden. Wel waren overal vernietigde huizen te zien en konden we even kijken bij het monument, ter ere van de gevallen slachtoffers ten tijde van de moordpartijen, die in 2002 plaatsvonden. We kregen overigens ook de gelegenheid om in een vernietigd huis kijken, zoals je hieronder kunt zien.



Het was verder vrij rustig, alhoewel er enkele drukke winkelstraatjes waren, waar versieringen, uitstallingen en kraampjes de boel ook meteen aanzienlijk opvrolijkten. In de Oude Stad laten veel families en winkels met behulp van gekleurde vlaggen zien met welke politieke partij ze geaffilieerd zijn. Op een enkele plek hing een zwarte Islamic Jihad vlag (ik heb er maar 2 gezien), maar verder bestonden de versieringen eigenlijk alleen maar uit groene vlaggen van Hamas. De aanwezigheid van die vlaggen is duidelijk te zien op de onderstaande foto van een winkelstraat.


Na onze rondleiding konden we even genieten van een frisse versnapering bij een van de weinige gelegenheden in Nablus waar dat mogelijk was. We moesten echter snel weer vertrekken, want we wilden voor de schemering de checkpoints gepasseerd zijn.
Helaas verliep de reis terug naar Ramallah echter wat minder soepel, aangezien we 4 checkpoints door moesten. Bij een van de tijdelijke, zogenaamde ‘flying’ checkpoints moesten we bovendien een half uur wachten, omdat de papieren van een van onze medereizigers schijnbaar niet in orde waren. Na een half uur mocht de man inderdaad niet door, maar konden wij en de andere passagiers van de service echter wel door naar Ramallah. Reizen blijft een vermoeiende bezigheid en ik was behoorlijk gesloopt gisteravond. Ik ben dan ook lekker vroeg naar bed gegaan, heb mijn iPod aangezet en na even fijn naar wat muziek geluisterd te hebben, ben ik gaan slapen, zodat ik vandaag weer helemaal fris ben.

Vandaag zijn Anne en ik weer even terug in Betlehem, om een video conferencing sessie tussen Palestijnse en Nederlandse middelbare scholieren bij te wonen. Dat was erg interessant, maar ik heb nu helaas geen tijd om daar over uit te wijden. Later meer daar over. Voor nu zou ik zo zeggen: tot snel en Salaam!


* Niet alleen op het vliegveld, maar ook bij verschillende checkpoints hebben soldaten me al gevraagd wat ik in vredesnaam in mijn eentje ga doen en of ik niet bang ben om naar binnen te gaan. Het hoort allemaal bij de negatieve beeldvorming omtrent Palestijnen. Anne vertelde me, dat ze bij het checkpoint bij Betlehem achter een Engels gezin aanliep en dat ze de soldaten de moeder hoorde waarschuwen dat het levensgevaarlijk en onverantwoordelijk was om met een gezin naar binnen te gaan. De Palestijnen zouden zeker de kinderen proberen de ontvoeren en ze kwaad te doen. Tja, wat moet je daar nou op zeggen?